Aylin
Weer grip op mijn eigen leven
“Ik wist niet meer waar ik moest beginnen. Eerst hielp mijn begeleider mij om rust en overzicht te krijgen. Daarna leerde ik steeds meer zelf te doen.”
Toen alles uit balans raakte
Ik kom oorspronkelijk uit Turkije en woon al lange tijd in Nederland. Ik ben iemand die graag voor zichzelf zorgt. Ik houd van lezen en kan erg genieten van rustige momenten voor mezelf. Toch is er een periode geweest waarin bijna niets in mijn leven nog rustig voelde.
Ik ben getrouwd geweest met een Nederlandse man en ben moeder van twee kinderen. Eén van mijn kinderen had ernstige gedragsproblemen. Als moeder probeer je alles te doen wat je kunt, maar de zorgen en problemen rondom mijn kind werden steeds groter. Achteraf gezien is dat het punt geweest waarop mijn leven langzaam uit balans raakte.
Er ontstonden financiële problemen. Rekeningen bleven liggen en de betalingsachterstanden liepen steeds verder op. Deurwaarders kwamen aan de deur en uiteindelijk werd mijn woning zelfs afgesloten van water en elektriciteit. Ik wist niet meer hoe ik dit moest oplossen.
Tegelijkertijd ging het ook met mijzelf steeds slechter. Ik kreeg psychische klachten en lichamelijk werd ik ziek. Ik kreeg reuma en had steeds minder energie. Ik trok mij terug en raakte geïsoleerd. Met andere mensen praten vond ik moeilijk. Ik was onzeker geworden en schaamde mij voor mijn situatie.
De problemen waren inmiddels zo groot dat ik niet meer wist waar ik moest beginnen. Brieven van instanties begreep ik niet altijd en ik had weinig kennis van aanvragen, toeslagen en procedures. Iedere nieuwe brief zorgde voor meer spanning. Er waren al verschillende hulpverleners betrokken geweest, maar mijn situatie was zo ingewikkeld geworden dat er weinig vooruitgang kwam.
Eerst de acute problemen aanpakken
Toen kwam de ambulant begeleider van Tigris Kompas in mijn leven.
Hij keek eerst naar wat op dat moment het meest dringend was. Er moest direct iets gebeuren met mijn woning. Hij hielp mij om contact te leggen met de juiste instanties en pakte de acute problemen aan. Daardoor kreeg ik weer water en elektriciteit. Dat klinkt misschien als iets vanzelfsprekends, maar voor mij betekende het ontzettend veel. Voor het eerst in lange tijd voelde ik dat er weer iets werd opgelost.
Daarna zijn we stap voor stap naar mijn financiële situatie gaan kijken. Samen brachten we mijn schulden en betalingsachterstanden in kaart. Mijn begeleider nam contact op met schuldeisers en onderhandelde over oplossingen. Een groot deel van de schulden kon uiteindelijk worden kwijtgescholden. Voor de resterende bedragen werden betalingsregelingen afgesproken die voor mij haalbaar waren.
Steeds meer zelf doen
Maar hij nam niet alles van mij over.
Juist dat heeft mij geholpen. In het begin had ik iemand nodig die naast mij stond en overzicht aanbracht. Daarna leerde ik steeds meer zelf te doen. We bereidden gesprekken met overheidsinstanties samen voor. Ik leerde welke vragen ik kon stellen, welke documenten ik nodig had en hoe ik aanvragen moest doen. Ook hielp hij mij bij het aanvragen van toeslagen en andere regelingen, zodat mijn inkomsten en vaste lasten beter in balans kwamen.
Langzaam kreeg ik steeds meer regie terug.
Mijn begeleider stimuleerde mij ook om weer naar school te gaan en mijn Nederlandse taal verder te verbeteren. Dat maakte een groot verschil. Er was een tijd waarin ik niet eens zelfstandig de huisarts durfde te bellen om een afspraak te maken. Tegenwoordig doe ik dat gewoon zelf.
Ook mijn psychische klachten kregen eindelijk de aandacht die ze nodig hadden. Met ondersteuning van mijn begeleider ben ik bij een psycholoog terechtgekomen. Daardoor kon ik niet alleen praktische problemen aanpakken, maar ook werken aan wat al die jaren met mij hadden gedaan.
Waar ik nu sta
Mijn leven is niet van de ene op de andere dag veranderd. Het waren veel kleine stappen. Eerst samen, daarna steeds vaker zelfstandig.
Waar ik vroeger bang werd van iedere brief en het gevoel had dat alles mij overkwam, weet ik nu beter wat ik kan doen. Ik durf vragen te stellen, afspraken te maken en zaken zelf te regelen. En wanneer iets moeilijk is, raak ik niet meer meteen het overzicht kwijt.
Ik kreeg niet alleen hulp bij mijn problemen. Ik heb geleerd hoe ik mijn leven weer zelf kan organiseren. Dat heeft mij mijn vertrouwen en een groot deel van mijn zelfstandigheid teruggegeven.
Jeroen
Weer vader, partner en mezelf kunnen zijn
“Ik was mijn werk, mijn inkomen en uiteindelijk ook het vertrouwen in mezelf kwijtgeraakt. Eerst moest er rust komen. Daarna overzicht.”
Na het ongeluk veranderde alles
Ik heb jarenlang gewerkt als automonteur. Ik hield van mijn werk, van bezig zijn met mijn handen en van het gevoel dat ik voor mijn gezin kon zorgen. Ik ben getrouwd en vader van twee zoons. Lange tijd was mijn leven eigenlijk heel gewoon.
Totdat ik op mijn werk een ongeluk kreeg.
Na het ongeluk kon ik lange tijd niet werken. Ik bleef klachten houden en kwam uiteindelijk in de WIA terecht. Ik dacht dat ik daarmee in ieder geval enige zekerheid had. Maar later werd ik arbeidsgeschikt verklaard. Vanaf dat moment begon een periode waarin ik jarenlang nauwelijks zekerheid over mijn inkomen had.
Ik kwam terecht in procedures, gesprekken, bezwaren en juridische trajecten. Er kwamen steeds nieuwe brieven en steeds opnieuw moest ik mijn situatie uitleggen. Op een gegeven moment wist ik zelf niet meer waar ik stond.
Ik was moe. Boos. En vooral teleurgesteld.
Werk was voor mij altijd een belangrijk deel van wie ik was geweest. Ineens werkte ik niet meer, kon ik niet meer op dezelfde manier voor mijn gezin zorgen en had ik voortdurend het gevoel dat ik mij moest verdedigen. Langzaam verloor ik het vertrouwen in mezelf.
Toen de problemen zich opstapelden
Dat merkte mijn gezin ook.
De relatie met mijn vrouw kwam onder druk te staan. Ik trok mij steeds vaker terug en voelde mij tekortschieten als vader. Ik wilde er voor mijn kinderen zijn, maar zat zo vast in mijn eigen problemen dat dat steeds moeilijker werd.
Om niet voortdurend met alles bezig te hoeven zijn, zocht ik afleiding in alcohol en gokken. In het begin leek dat even rust te geven. Uiteindelijk zorgde het juist voor meer problemen. Er ontstonden schulden en mijn gedrag veranderde. Ik kon snel boos worden en mensen hielden steeds meer afstand van mij.
Mijn wereld werd kleiner.
Ook psychisch ging het niet goed. Ik had ernstige psychische klachten en hulp accepteren vond ik moeilijk. Er waren verschillende hulpverleners betrokken geweest, maar de samenwerking liep vaak vast. Ik had weinig vertrouwen meer in instanties en als ik het gevoel kreeg dat iemand mij niet begreep, kon ik fel reageren.
Een manier van begeleiden die bij mij paste
Toen Tigris Kompas betrokken raakte, ging het niet meteen over alle problemen tegelijk.
Mijn begeleider probeerde eerst te begrijpen wat er achter mijn boosheid en wantrouwen zat. Hij sprak met mij op een manier die bij mij paste: duidelijk, rustig en zonder omwegen. Dat hielp. Voor het eerst sinds lange tijd had ik het gevoel dat iemand niet alleen naar mijn problemen keek, maar ook naar mij als persoon.
Samen brachten we mijn situatie in kaart.
Wat moest als eerste? Waar liep ik financieel vast? Welke procedures liepen er nog? Welke hulp was nodig voor mijn psychische klachten? En wat kon ik zelf doen?
Mijn begeleider hielp mij om gesprekken met instanties beter voor te bereiden. Voorheen ging ik vaak een gesprek in met zoveel frustratie in mijn hoofd dat ik achteraf niet eens meer wist wat er precies was besproken. We gingen vooraf samen zitten: wat wil je vertellen, wat wil je vragen en wat wil je aan het einde van het gesprek duidelijk hebben?
Daardoor leerde ik steeds beter voor mezelf op te komen zonder dat een gesprek meteen uit de hand liep.
Ook hielp Tigris Kompas mij om psychologische en psychiatrische behandeling te vinden die beter bij mij paste. Niet alleen een verwijzing, maar begeleiding waarbij rekening werd gehouden met mijn karakter en met wat ik nodig had om hulp daadwerkelijk te kunnen accepteren.
Weer verantwoordelijkheid nemen
Langzaam kwam er meer stabiliteit.
We brachten mijn schulden en administratie op orde en er kwam weer overzicht in mijn inkomsten en uitgaven. Problemen rondom instanties en procedures werden één voor één aangepakt. Waar nodig stond mijn begeleider naast mij, maar steeds vaker deed ik delen zelf.
Ook mijn alcohol- en gokgedrag konden niet langer worden weggestopt. Ik moest erkennen wat het met mij en mijn gezin deed. Met begeleiding en behandeling ben ik daar serieus mee aan de slag gegaan.
Het moeilijkste vond ik misschien nog wel om opnieuw naar mezelf te kijken.
Niet alleen als iemand die een ongeluk had gehad. Niet alleen als iemand met schulden of psychische problemen. En ook niet als iemand die overal boos op was.
Maar weer als echtgenoot. Als vader. Als iemand die nog steeds iets kan betekenen.
De relatie met mijn gezin heeft tijd nodig gehad. Vertrouwen komt niet in één gesprek terug. Maar doordat ik meer rust kreeg en verantwoordelijkheid begon te nemen, veranderde er thuis ook iets. Ik kan nu beter luisteren, eerder aangeven wanneer iets mij te veel wordt en ik probeer er weer bewust voor mijn kinderen te zijn.
Mijn problemen verdwenen niet zomaar. Sommige dingen zullen aandacht blijven vragen. Maar ik heb geleerd dat ik niet alles tegelijk hoef op te lossen.
Eerst moest er rust komen. Daarna overzicht. En vanuit dat overzicht kon ik weer keuzes maken. Ik voelde mij jarenlang iemand bij wie alles was mislukt. Nu weet ik dat ik nog steeds invloed heb op hoe mijn leven verdergaat.
Lotte
Meer rust, meer balans en beter kunnen vertellen wat ik nodig heb
“Ik had al veel hulp gehad, maar vaak voelde ik mij niet echt begrepen. Nu leer ik steeds beter te vertellen wat ik voel en nodig heb.”
Leven met voortdurende spanning
Ik ben moeder van drie kinderen. Uit mijn eerste huwelijk heb ik één kind en uit mijn tweede huwelijk twee kinderen. Beide huwelijken zijn uiteindelijk geëindigd.
In mijn relaties heb ik moeilijke dingen meegemaakt. Ik ben slachtoffer geweest van mishandeling en geweld. Lange tijd sprak ik daar weinig over. Ik schaamde mij voor mijn situatie en probeerde veel zelf op te lossen. Naar buiten toe wilde ik vooral laten zien dat het wel ging.
Maar vanbinnen was er bijna nooit echt rust.
Ook mijn kinderen hebben in verschillende fases van hun leven problemen gehad. Als moeder wil je je kinderen beschermen, maar soms lukt dat niet, hoe graag je dat ook wilt.
Met één van mijn kinderen ging het op een gegeven moment erg moeilijk. Ze liep regelmatig weg van huis en kwam in contact met mensen van wie ik bang was dat ze een slechte invloed op haar hadden. Wanneer ik niet wist waar ze was, kon ik aan bijna niets anders denken.
Is ze veilig? Waar is ze? Komt ze vanavond thuis?
Die angst bepaalde lange tijd mijn leven.
Tegelijkertijd had ik zelf steeds meer gezondheidsproblemen. Na een ontsteking bleven lichamelijke klachten terugkomen. Ik ging van afspraak naar afspraak, maar vond het moeilijk om goed uit te leggen wat ik voelde en waar ik precies last van had.
Daarnaast heb ik psychische klachten. Ik heb te maken met depressieve periodes en een borderline persoonlijkheidsstoornis. Mijn emoties kunnen soms sterk wisselen. Dat is moeilijk voor mijzelf, maar ook voor mijn kinderen. Wanneer de spanning hoog opliep, kon ik anders reageren dan ik eigenlijk wilde.
Op een gegeven moment voelde het alsof alles met elkaar verbonden was. De zorgen om mijn kinderen maakten mijn psychische klachten erger. Als ik mij psychisch slechter voelde, werd het moeilijker om thuis rust te bewaren. Mijn lichamelijke klachten zorgden weer voor extra spanning.
Veel hulp, maar weinig samenhang
In de jaren daarvoor had ik al hulp gehad van verschillende zorginstellingen en hulpverleners. Steeds kwam er iemand voor een deel van mijn problemen. De ene hulpverlener richtte zich op mijn psychische klachten, de andere op mijn kinderen of op mijn lichamelijke gezondheid.
Toch had ik vaak het gevoel dat niemand echt het hele plaatje zag.
Als een traject stopte of er een andere hulpverlener kwam, moest ik mijn verhaal opnieuw vertellen. En juist wanneer het slecht met mij ging, lukte het mij niet altijd om goed uit te leggen wat er aan de hand was. Ik kon dichtklappen, emotioneel worden of juist zeggen dat het wel ging, terwijl dat eigenlijk helemaal niet zo was.
Daardoor liep hulp soms vast.
Niet omdat mensen mij niet wilden helpen, maar omdat ik iemand nodig had die mij langer leerde kennen. Iemand die begreep wat er achter mijn emoties zat en die ook bleef wanneer het moeilijk werd.
Leren vertellen wat ik nodig heb
Bij Tigris Kompas voelde dat anders.
Mijn begeleider keek niet alleen naar één probleem, maar naar mijn leven als geheel. Naar mijn gezondheid, mijn kinderen, mijn emoties, mijn afspraken en naar wat ik nodig had om thuis meer rust te houden.
Hij nam de tijd om mij te leren kennen.
Daardoor hoefde ik niet iedere keer opnieuw uit te leggen wie ik was en wat er allemaal speelde. Mijn begeleider begon ook steeds beter te herkennen wanneer de spanning bij mij opliep, wanneer ik het overzicht verloor en wanneer ik ondersteuning nodig had.
Dat gaf mij rust.
Een belangrijk onderdeel van de begeleiding is dat ik leer om mijzelf beter uit te drukken. Voor gesprekken met artsen en andere hulpverleners bereiden we samen voor wat ik wil vertellen. We bespreken welke klachten ik heb, wat er sinds de vorige afspraak is veranderd en welke vragen ik wil stellen.
Vroeger ging ik soms naar een afspraak en kwam ik thuis met het gevoel dat niemand mij begreep. Achteraf bedacht ik dan pas wat ik eigenlijk had willen zeggen.
Nu lukt het mij steeds beter om tijdens zo’n gesprek duidelijk te vertellen wat er met mij gebeurt en wat ik nodig heb.
Daardoor krijgen artsen en andere hulpverleners ook een beter beeld van mijn situatie. Ik merk dat de hulp beter aansluit bij mijn klachten.
Meer rust en balans
Ook thuis probeer ik anders met moeilijke momenten om te gaan.
De zorgen om mijn kinderen zijn niet verdwenen. Wanneer één van hen keuzes maakt waar ik bang van word, blijft dat moeilijk. Maar ik leer om niet vanuit paniek alles tegelijk te willen oplossen.
Mijn begeleider helpt mij om eerst stil te staan bij wat er gebeurt.
Wat kan ik nu doen? Wat kan ik niet veranderen? Met wie moet ik contact opnemen? En wat heb ik zelf nodig om rustig te blijven?
Dat helpt mij om minder snel het overzicht kwijt te raken.
Ik leer ook steeds beter om mijn grenzen en gevoelens onder woorden te brengen. Niet alleen naar hulpverleners, maar ook naar mijn kinderen en andere mensen om mij heen.
Sinds mijn begeleider van Tigris Kompas in mijn leven is, zijn niet alle problemen verdwenen. Mijn gezondheid vraagt nog steeds aandacht. Mijn psychische kwetsbaarheid is er nog steeds. En ook het moederschap blijft soms zwaar.
Maar mijn leven voelt minder chaotisch.
Er is meer structuur. Meer overzicht. En ik herken eerder wanneer het niet goed met mij gaat.
Vroeger hield ik veel binnen en probeerde ik alles zelf te dragen. Nu kan ik beter vertellen wat ik voel en wat ik nodig heb. Daardoor voel ik mij beter begrepen, krijg ik hulp die beter bij mij past en lukt het mij steeds beter om mijn leven in balans te houden.
Hasan
Zelfstandig blijven, ook als niet alles meer vanzelf gaat
“Mijn gezondheid heeft veel veranderd. Mijn begeleider helpt mij om overzicht te houden en zoveel mogelijk zelf te blijven doen.”
Mijn gezondheid veranderde alles
Ik heb in mijn leven veel meegemaakt.
Uit mijn eerste huwelijk heb ik vier kinderen. Later ben ik hertrouwd en kreeg ik er drie stiefkinderen bij. Mijn huidige vrouw woont in het buitenland. We hebben daardoor een afstandsrelatie. Alle kinderen zijn inmiddels volwassen.
Vroeger leidde ik een heel ander leven dan nu. Ik noem het zelf weleens mijn wilde jaren. Ik leefde veel meer van dag tot dag en dacht niet altijd na over de gevolgen van mijn keuzes. Veel daarvan heb ik inmiddels achter mij gelaten. Alleen met roken heb ik nog steeds moeite.
Naarmate ik ouder werd, veranderde mijn gezondheid steeds meer.
Ik heb meerdere infarcten en beroertes gehad. Sindsdien is mijn lichaam niet meer wat het geweest is. Ik heb minder kracht in mijn linkerbeen, op sommige plekken minder gevoel en bewegen kost mij veel meer energie dan vroeger.
Waar ik vroeger zonder nadenken opstond en ergens naartoe ging, moet ik nu soms eerst bedenken of ik het lichamelijk wel aankan.
Daarnaast gebruik ik dagelijks meer dan twintig verschillende medicijnen. Mijn dagen bestaan daardoor niet alleen uit gewone dingen, maar ook uit medicatie, afspraken bij artsen, controles en andere zaken rondom mijn gezondheid.
Dat vraagt veel overzicht.
En juist dat overzicht wordt moeilijker wanneer je moe bent, lichamelijke klachten hebt en niet meer zo mobiel bent.
Mijn wereld werd kleiner
Ook op sociaal gebied is mijn leven veranderd.
Met mijn kinderen uit mijn eerste huwelijk heb ik geen contact meer. Daardoor zie ik ook mijn kleinkinderen niet. Dat doet mij meer dan ik soms laat merken.
Je kunt zeggen dat je eraan gewend bent, maar sommige dingen blijven pijn doen.
Mijn vrouw betekent veel voor mij, maar zij woont niet in Nederland. We spreken elkaar en proberen onze relatie zo goed mogelijk vorm te geven, maar zij kan niet zomaar naast mij staan wanneer ik een slechte dag heb.
Daardoor ben ik veel alleen.
Als je ouder wordt en lichamelijk minder kunt, wordt je wereld ongemerkt kleiner. Je gaat minder gemakkelijk naar buiten. Een boodschap doen kost meer moeite. Een afspraak waarvoor je moet reizen kan ineens een hele onderneming worden.
En wanneer je minder mensen ziet, kunnen de dagen lang worden.
Ik ben iemand die altijd veel zelf heeft gedaan. Daarom vond ik het in het begin ook moeilijk om toe te geven dat sommige dingen niet meer zo vanzelfsprekend waren.
Hulp vragen voelde voor mij bijna alsof ik moest erkennen dat ik mijn zelfstandigheid kwijt was.
Maar uiteindelijk merkte ik dat juist het tegenovergestelde waar was.
Zelfstandig blijven
Sinds Tigris Kompas bij mij betrokken is, kijken we samen naar wat ik nodig heb om zo zelfstandig mogelijk te blijven.
Mijn begeleider neemt mijn leven niet van mij over. Hij helpt mij om overzicht te houden.
We kijken samen naar mijn afspraken, brieven en zaken die geregeld moeten worden. Wanneer ik een gesprek met een arts of instantie heb, helpt hij mij om vooraf na te denken over wat ik wil bespreken en welke vragen ik wil stellen.
Met zoveel gezondheidsproblemen en medicijnen kan het soms moeilijk zijn om tijdens een afspraak alles te onthouden. Door mij goed voor te bereiden, kan ik zelf beter uitleggen wat er speelt en houd ik meer grip op mijn eigen zorg.
Ook helpt mijn begeleider mij om structuur in mijn week te houden.
Wanneer je weinig afspraken hebt en niet meer werkt, kunnen dagen gemakkelijk in elkaar overlopen. We kijken daarom niet alleen naar wat móét gebeuren, maar ook naar wat mijn leven prettig houdt.
Even naar buiten. Contact onderhouden met mensen die belangrijk voor mij zijn. Een boodschap zelf blijven doen wanneer dat lukt. En accepteren dat ik op andere momenten ondersteuning nodig heb.
Voor mij zit zelfstandigheid tegenwoordig niet meer in alles alleen doen.
Het zit erin dat ik zoveel mogelijk zelf blijf beslissen.
Regie houden over mijn eigen leven
Mijn begeleider helpt mij ook om mijn grenzen beter te herkennen. Vroeger kon ik doorgaan totdat mijn lichaam mij letterlijk dwong om te stoppen. Nu probeer ik eerder te merken wanneer iets te veel wordt en mijn energie beter over de dag te verdelen.
Dat betekent niet dat ik mijn situatie altijd gemakkelijk vind.
Ik mis mijn kinderen en kleinkinderen. Ik zou mijn vrouw liever dichter bij mij hebben. En soms kan ik moeilijk accepteren dat mijn lichaam niet meer doet wat ik wil.
Maar ik heb wel meer rust gekregen.
Ik weet beter wat er geregeld moet worden. Ik weet waar ik terechtkan wanneer iets niet lukt. En ik hoef niet meer ieder probleem alleen op te lossen.
Het belangrijkste voor mij is dat ik nog steeds het gevoel heb dat dit míjn leven is.
Ik kan lichamelijk niet meer alles wat ik vroeger kon. Maar dat betekent niet dat anderen alles voor mij moeten bepalen. Met de begeleiding van Tigris Kompas houd ik overzicht, kan ik zoveel mogelijk zelf blijven doen en weet ik dat er iemand naast mij staat wanneer het alleen even niet lukt.